top of page

Eén klein slokje wijn

Volgende week, op 1 november, mag ik vieren dat ik vijf jaar 'droog' ben, zoals het nuchtere leven ook wel wordt genoemd. Nooit gedacht dat ik dat zou halen. Als je net gestopt bent met drinken, lijkt paar uur zonder alcohol al lang. Het wordt dus een bijzondere mijlpaal. Toch leek het er even op dat ik die niet zou gaan halen...


In het weekend drink ik graag een alcoholvrije rosé met bubbeltjes. Zeker geen must, want dat zou een nieuwe verslaving betekenen. Water is ook prima. Maar goed, terug naar de bubbels. Toen ik onlangs de boodschappen bestelde, zag ik van hetzelfde merk een witte wijn die ik ook weleens wilde proberen. Ook alcoholvrij. Dacht ik... Dat weekend ontkurkte ik de fles en schonk een glas in voor bij het eten. Benieuwd naar de smaak nam ik een eerste slok. Meteen stonden mijn nekharen overeind, want dit was geen alcoholvrije, maar echte wijn!


Voor ik het wist, had ik dat eerste slokje al doorgeslikt en meteen schoot mijn lichaam in een aloude stand van herkenning; het tintelende gevoel op mijn tong, de droge, prikkelende smaak die ik altijd zo waardeerde en de warmte die zich langzaam door me heen verspreidde. Alles in mij schreeuwde 'meer, meer!' Dwars daardoorheen begonnen alle alarmbellen te rinkelen en besefte ik dat ik middenin de gevarenzone stond. Actie! Nu! Met het glas in mijn hand liep ik vlug naar het kantoor waar BJ nog even de laatste dingen voor het weekend zat weg te werken en pootte het met een klap op zijn bureau. "Hier, wil jij dit opdrinken? Er zit alcohol in." BJ keek me enigszins verbaasd na toen ik weer terug naar de keuken beende. Ik sloot de fles wijn zonder er verder naar te kijken af en zette hem in de koelkast, wetend dat mijn oudste dochter er dat weekend wel een glaasje van zou willen.


Langzaam daalde mijn hartslag en zakte de paniek. Ik spoelde mijn mond met water, om de smaak van de wijn kwijt te raken en haalde nog eens diep adem. Dat scheelde maar een haartje. Wat achterbleef was de schrik hoe ik op zo'n klein slokje wijn reageerde. Mocht ik ooit diep in mijn hart gedacht hebben: 'eentje kan misschien wel, ooit', was hier het bewijs hoe onmogelijk dat is. Nu snap ik mijn mede AA'ers die een terugval meemaken en vertellen dat je rem meteen weg is. Dat er direct een mechanisme in werking treedt dat je wil compleet uitschakelt. Als het niet bij dat eerste slokje was gebleven, was die fles geheid leeg gegaan. Plus een tweede.


Het is niet gebeurd, gelukkig niet, maar het doet me wel beseffen hoe sterk een verslaving is, ook na vijf jaar sober zijn. Dat maakt me nederig en des te dankbaarder dat God mij al die tijd de kracht gaf om door moeilijke momenten heen te komen en verleidingen te weerstaan. "Schrok je ervan, mam?", vroeg mijn oudste dochter me. "Vooral van mijn eigen reactie", was mijn antwoord. "Die had ik niet verwacht."

De fles witte wijn heeft nog een paar dagen in de koelkast gestaan en waar me dat anders niet zoveel meer doet, was ik me er deze keer erg van bewust.


Volgende week dus toch een feestje. Elke nuchtere dag blijft bijzonder. Dat realiseer ik me na deze wake-upcall maar weer al te goed. Droog zijn en blijven zal nooit vanzelfsprekend zijn.



Reageren? Dat kan ook anoniem!

Meer blogposts uit deze categorie:

bottom of page