Eén stap verwijderd van de sloot...

Bijgewerkt: mei 22

Stap 10: Ik kijk kritisch naar mijzelf en erken mijn zwakheden en valkuilen.


Nu ik een tijdje droog ben, raakt de drank steeds verder uit mijn systeem. Het is niet meer zoals in de eerste maanden, toen ik overal wijn zag. In reclamefolders, in films, op social media, in restaurants, op terrasjes, op verjaardagen. Wijn, wijn, wijn. Het was overal! En daarmee ook de triggerende gedachten. Daarom was het zeker in die dagen belangrijk om elke morgen bewust de keuze te maken: vandaag drink ik niet. Die keuze maak ik nog steeds, al sta ik er veel minder vaak bij stil dan twee jaar geleden.


En toch is er altijd nog dat achterdeurtje. Zo'n alcoholluikje in mijn hoofd, dat ik stevig heb afgesloten met een groot hangslot. Meestal ben ik me er niet eens van bewust. Tot er iets gebeurt, waardoor het deurtje begint te klapperen. Dat hoeven niet eens heftige zaken te zijn. Een te drukke dag of een nare opmerking van iemand kunnen al wat gerammel veroorzaken. Lawaai in mijn hoofd, toenemende wrevel als ik nare gevoelens terzijde schuif of te weinig rust pak. Iemand uit mijn AA-groep noemde dat gevoel 'het mannetje op haar schouder', dat haar probeerde te verleiden tot 'dat ene glas'. Want: eentje kan wel, toch...?


Waardoor mijn achterdeurtje soms rammelt? Dat is eigenlijk best simpel:

Kinderen, die al de hele dag ruziën om niks en om alles, puberpraktijken (met bijpassend vocabulaire), die ene schrijfopdracht, waar ik eigenlijk geen tijd voor heb, shoppen in een overbevolkte supermarkt (zonder boodschappenlijstje)...


Te moe, te druk, teveel van alles... Dat zijn de momenten waarop ik hevig kan terugverlangen naar de roes van de alcohol.

Dan kan de gedachte opkomen: 'wat zou het heerlijk zijn. Eén glas maar. Om gewoon even opgetild te worden en niks te voelen'. Maar ik doe het niet. Ik trek die fles niet open. Want één glas, dat kan niet. 'Een glas is teveel en een emmer te weinig.' Nog zo'n AA-gezegde.


Inmiddels weet ik dat dat moment weer voorbij gaat. En weet ik, dat God ook in zo'n ogenblik van zucht bij me is. Niet dat ik dat altijd voel. Alleen soms. Maar het is wel waar. En, zou ik terug willen naar die donkere periode, waaruit Hij mij gered heeft? Nooit!


Daarom is het goed dat ik me bewust ben van dat alcoholluikje, waar altijd nog wat speelruimte op zit. Dat ik het gerammel niet negeer, maar de oorzaak probeer te achterhalen, zodat het weer rustig wordt in mijn hoofd en in mijn lijf.


Laatste quote voor nu: 'No matter how far you travel down the road of recovery, you are always one drink away from the ditch.' (Het maakt niet uit hoever je op de weg van herstel bent gekomen, je bent altijd maar één drankje verwijderd van de sloot.)


Help mij, Heer, die zwakke momenten op tijd te herkennen. Om goed voor mijzelf te zorgen. Maak mij sterk om de verleiding te weerstaan.

Dank U, dat U bij mij bent, zelfs al zou ik vallen. Zelfs dan.

Daar kom ik niet over uitgedacht.

Onbegrijpelijke Liefde.

Buitensporige genade.




Reageren? Dat kan ook anoniem!

Meer blogposts uit deze categorie:

Droge Woorden 2020