Help! Ik durf geen hulp te vragen!

Bijgewerkt: mei 22

Stap 2: Ik geef toe dat ik hulp nodig heb.


Doe-het-zelven was mij op het lijf geschreven tijdens mijn verslavingsperiode. Niet in de zin van klusjes doen in huis. Daar houd ik me wijselijk verre van (tot grote opluchting van mijn echtgenoot). Ik ben al trots als ik nieuwe batterijen in een gamecontroler heb gedaan en de plus en min aan de goede kant zitten. Of als ik een Ikea kastje van vier planken in elkaar heb gezet. Op het gebied van mijn alcoholgebruik of, liever gezegd, het stoppen daarmee, was ik echter een ware klusheldin.


Al lang voordat God mij hardhandig wakker schudde en mijn 'Goliath' ontmaskerde, wist ik dat ik mij op een verkeerde weg bevond. Natuurlijk dronk ik teveel. Maar daar zou ik zelf wel een oplossing voor vinden. Ik bad er toch dagelijks voor? (Vooral 's avonds onder de douche, jankend, omdat ik zo graag wilde stoppen en het die dag weer niet gelukt was.) Toch was ik er heilig van overtuigd dat de Heer mij de kracht zou geven om met de wijn te breken. Hoe? Dat wist ik niet. Gewoon stoppen en volhouden. Zoiets.


Ik googelde me suf op 'alcohol', 'christen', 'vrouw' en 'geloof en verslaving', maar vond weinig. En trouwens, wat zocht ik dan precies? Dat wist ik zelf ook niet zo goed. Vooral iemand die het begreep, denk ik. En die, behalve bidden, een oplossing had. Ik meldde me aan voor een hulpplatform om met online coaching te minderen of te stoppen met drinken. Ik gaf een andere naam op en maakte een Gmail-adres aan, zodat niemand in huis toevallig een verdwaald mailtje van mijn 'verslavingscoach' zou tegenkomen. Ze hadden immers geen idee. De eerste dagen van het programma was ik vol goede moed, maar in no-time had de fles mij weer ingehaald. Wat nu dan?


Ik was er heilig van overtuigd dat de Heer mij de kracht zou geven om met de wijn te breken. Hoe? Dat wist ik niet. Gewoon stoppen en volhouden. Zoiets.

Steeds meer kwam het besef dat ik professionele hulp nodig had. Maar dat betekende dat ik moest gaan praten over mijn alcoholverslaving. En dat ging me nou net even te ver. Toch liet het me niet los. 'Zoek hulp', hoorde ik vaak in mijn gedachten. 'Waarom?', dacht ik dan opstandig. 'De Heer kan mij toch veranderen? In een split second als het moet. Dan hoeft niemand ervan te weten.' Maar als dat stemmetje nu eens van God kwam? Dan moest ik gehoorzaam zijn. Ik bad immers al zo lang om een uitweg.


Pas toen ik geraakt werd tijdens een preek en de ernst van mijn verslaving wel onder ogen móest zien, ging ik voor de bijl. Mijn geheim was inmiddels zo zwaar gaan wegen dat het constant als een molensteen om mijn nek hing. Al zo vaak had het op het puntje van mijn tong gelegen in een gesprek met mijn man. Toch slikte ik het steeds weer in, zodat het alleen maar moeilijker werd. Na die bewuste kerkdienst kon ik het eindelijk vertellen. Heel summier en vol van schaamte. Het was zo'n opluchting om die woorden uit te spreken, hoe moeilijk dat ook was. 'Ik drink teveel. Ik ben verslaafd aan wijn.'


De eerste keren dat ik mijn verhaal vertelde (aan mijn man, bij de huisarts, de verslavingszorg en de psycholoog) moest ik zoeken naar woorden. Ik vertelde alleen het hoognodige. De rest kwam later, toen ik bij de AA kwam. Het werd gemakkelijker om mijn ervaringen te delen. Pas toen ik de drempel om hulp te vragen was overgestapt, realiseerde ik me dat ik er alleen nooit was uitgekomen. En dat God, in Zijn voorzienigheid, deze mensen gebruikte om mij een nieuwe weg te wijzen.


God is een God van relaties. Hij leeft Zelf in relatie als Vader, Zoon en Heilige Geest. De Vader verlangt er naar om in relatie met ons te leven. Zo intens, dat Hij daar Zijn eigen Zoon voor opofferde. En Hij geeft ons aan elkaar, zodat we elkaar kunnen helpen en met elkaar mee kunnen lopen als het leven moeilijk is. Van doehetzelven naar hulp vragen is een hele stap. Zeker als het om een (verborgen) verslaving gaat. Maar toen ik het eenmaal gedaan had, kreeg ik er zoveel voor terug. Mijn geheim werd lichter, omdat ik het kon delen met anderen.


De drempel om hulp te vragen kan torenhoog zijn. Daarom blijven veel vrouwen maar doehetzelven in hun pogingen te breken met de alcohol. Juist hen wil ik bemoedigen. Ik ben deze blog begonnen om meer openheid te creëren en de drempel om hulp te vragen lager te maken. We hoeven er trouwens niet alleen over te stappen. De grote Helper is erbij. En als ik terugkijk, zie ik dat het Zijn sterke armen waren, die mij over de drempel tilden.


Ik sla mijn ogen op naar de bergen, van waar komt mijn hulp? Mijn hulp komt van de HEER die hemel en aarde gemaakt heeft.


Psalm 121:1-2 | NBV |


Lees meer over hulp zoeken.

Reageren of contact opnemen? Ik kijk uit naar je berichtje!


Reageren? Dat kan ook anoniem!

Meer blogposts uit deze categorie:

Droge Woorden 2020