No hard feelings...

Een verslaving staat niet op zichzelf. Het is een manier om te ontsnappen aan de werkelijkheid, wat die werkelijkheid dan ook is. Een moeilijke situatie waar je in zit, gedachten of herinneringen die je parten blijven spelen of gewoon zo moe zijn van alles. Alcohol is een gemakkelijke weg om daarvan los te komen. Door de roes van de drank lijkt er afstand te komen tussen jou en de realiteit. Ik voelde dat altijd als een soort bubbel waar ik in zat. Alsof ik in mijn eigen kleine wereldje kwam, waar ik veilig was. Veilig voor vervelende gevoelens of meningen van anderen, veilig voor pijn, onzekerheid en angst.


Een goed leven en toch alcoholist

Het stereotype beeld van een alcoholist is de man of vrouw onder de brug. Haveloos, thuisloos, aan lager wal geraakt, met als enige hoop de alcohol, waardoor de harde werkelijkheid even vergeten wordt. Zo was het bij mij niet. Ik heb een fijn leven, ik verlang er naar Jezus te volgen en ben gelukkig met mijn gezin. Ik had geen reden om te gaan drinken.

Toch gebeurde het, omdat op de achtergrond van mijn normale, gelukkige, christelijke leven allerlei gedachten en gevoelens speelden waar ik liever niet mee dealde. Ik wist trouwens niet eens hoe ik daarmee om moest gaan. Dat had ik nooit geleerd, althans niet in de praktijk. Alcohol hielp mij om zulke gevoelens te vergeten.

Juist de gevoelens die we het liefst wegstoppen, hebben ons veel te vertellen.

Emoties (h)erkennen

Ieder mens zoekt naar manieren om met zijn of haar emoties om te gaan en om ze een plekje te geven. Het uiten van emoties verschilt per persoon. Waar de één uitbundig kan juichen van blijdschap of zonder schaamte in het openbaar in tranen uitbarst, reageert de ander gematigder of houdt zijn emoties liever binnen. Het is lastig als je je emoties niet goed herkent. Je kunt ze dan ook moeilijk erkennen en toelaten. Dat heb ik moeten leren toen ik eenmaal droog was. En ik leer nog steeds. Het is spannend om bij jezelf naar binnen te kijken en je af te vragen: wat voel ik nu precies? Zeker bij negatieve emoties is dat soms een gepuzzel. Voel ik nu boosheid of is het toch verdriet? Is het angst of teleurstelling? En hoe kan ik die van elkaar onderscheiden? Voor mij vormen verdriet en angst de grootste uitdaging. Om ze toe te laten, maar ook om ze te uiten. Hoeveel durf ik daarin te laten zien?

Als ik terugkijk vind ik het jammer dat ik dit proces niet eerder ben aangegaan. Misschien was ik dan niet gaan drinken. Tegelijk kijk ik met steeds meer mildheid naar het kind dat ik was en de vrouw die ik uiteindelijk geworden ben. Het is gegaan zoals het gegaan is. Met alle ups en downs van dien. No hard feelings. Ik zie Gods hand in mijn leven en daar ben ik dankbaar voor.


Duwen helpt niet

We zijn geschapen met een rijke schakering aan gevoelens. Ze mogen er allemaal zijn. Juist de gevoelens die we het liefst wegstoppen, hebben ons veel te vertellen. Want waarom verdringen of verdoven we die? Dat is een vraag waar je soms wat hulp van buitenaf bij nodig hebt. Door deze gevoelens toe te laten en ze op onze eigen manier te uiten, worden we een rijker mens, hoe raar dat misschien ook klinkt. Natuurlijk is het gemakkelijker om ze weg te stoppen. Maar eigenlijk zijn ze net als een bal, die je onder water duwt. Die wil hoe dan ook naar de oppervlakte en er komt een moment dat je de kracht niet meer hebt om hard genoeg te duwen.


Ik mag mijn emoties toelaten. Ik mag ze uiten naar God en naar anderen. Dat helpt me om ze een plek te geven, ook al maken ze het me soms nog knap lastig en dreig ik weer ik oude patronen te vervallen. Ik weet dat ik altijd bij mijn hemelse Vader mag komen om te vertellen wat mij bezighoudt. Ik hoef niets meer weg te duwen. En dat voelt goed!


Reageren? Dat kan ook anoniem!

Meer blogposts uit deze categorie:

Droge Woorden 2020