Waarom de AA voor mij werkt

Welk beeld heb jij bij de Anonieme Alcoholisten? Misschien wel dezelfde voorstelling als ik ervan had, voordat ik mijn eerste meeting bezocht. Hoe ik de AA voor me zag? Nou, een groepje verlopen mensen aan de rand van de samenleving. Een aan lager wal geraakt gezelschap van kneusjes die samen ellendig zitten te zijn en nog net zo gedeprimeerd de meeting weer verlaten. Niet iets waar ik mezelf tussen zou zien zitten.


Toen God mijn gebeden om hulp beantwoordde, liet hij de regionale krant op de mat ploffen, Eilanden-Nieuws, de krant waarvoor ik nu zelf mag schrijven. De letters op de voorpagina sprongen bijna van het papier af: Anonieme Alcoholisten van start op Goeree-Overflakkee. Niet het antwoord dat ik verwacht en gewenst had. Ik wilde mijn alcoholprobleem het liefst in mijn eentje oplossen. Ik stond dan ook niet te springen om naar de AA te gaan. Tegelijk wist ik diep in mijn hart dat dit de weg was die God mij wees en dat ik me aan moest melden. Daar ging ik dan, een week later. Mijn eerste AA-meeting, waar ik al eerder een blogpost over schreef.


We delen ons vallen en opstaan. We lachen en huilen samen. We maken soms grappen over de tijd waarin we nog dronken, die tegelijk een ondertoon van schaamte en verdriet met zich meedragen.

Wat bleek? Mijn beeld van de Anonieme Alcoholisten klopte helemaal niet met de werkelijkheid. Bij de AA ontmoet ik namelijk mensen, die net als ik een alcoholprobleem hebben, maar (meestal) tegelijk midden in het leven staan. Ze hebben een gezin, een baan en een sociaal netwerk om zich heen. Het is zeker geen clubje zielige mensen in grauwe regenjassen, die met een fles in hun zak onder een brug slapen.


De eerste meeting was nog wat onwennig, maar gaf mij het hoopvolle gevoel dat dit weleens kon gaan werken. God had mij niet voor niets op deze plek gebracht. En inderdaad: de AA hielp mij om een leven zonder afhankelijkheid aan alcohol op te bouwen en helpt mij nog steeds om dat vol te houden.


De sleutel? Het gevoel van herkenning en verbondenheid. Want al hebben we totaal verschillende achtergronden en overtuigingen, de gemene deler is de strijd die we gevoerd hebben en soms nog voeren tegen onze zucht naar alcohol. We delen ons vallen en opstaan. We lachen en huilen samen. We maken soms grappen over de tijd waarin we nog dronken, die tegelijk een ondertoon van schaamte en verdriet met zich meedragen.


In mijn volgende blog schrijf ik over de invulling van de AA-meetings en waarom ik die zo waardevol vindt. Ik ga bijna iedere week naar mijn 'clubje', zoals ze dat hier thuis noemen. Voor Daniël is het nog steeds 'een vergadering'. Overslaan doe ik niet graag. Vorig jaar ben ik een periode niet naar de AA gegaan, om eens te kijken wat dat met me deed. Had ik misschien voldoende aan de steun uit mijn omgeving en uit de kerk? Ik kwam erachter dat ik het contact met mensen die het écht snappen niet kon missen en dus haakte ik weer met volle overtuiging aan bij de meetings.


We zijn er voor elkaar. Soms heb ik zelf een steuntje in de rug nodig, op een ander moment kan ik er juist weer voor een ander zijn. Zeker de deelnemers die nog maar net gestopt zijn met drinken, hebben die steun hard nodig.

Ik ben blij met de Anonieme Alcoholisten. Het voelt als een soort bijzondere familie die hetzelfde doel voor ogen heet: droog zijn en droog blijven.

Dankjewel, lieve fellows!


Reageren? Dat kan ook anoniem!

Meer blogposts uit deze categorie: